ديگر از دل آه سردي بر نخاست
ناله اي از رو ي دردي بر نخاست
در كف بيداد و محنت زين ميان
تا كند فرياد ، مردي بر نخاست
تا رها ز آوارگي سازد مرا
رهرو صحرا نوردي بر نخاست
چشم در ره مانده واز كاروان
روزگاري شد كه گردي بر نخاست
جز ميي گلرنگ وياري دلنواز
آسمان را هم نبردي بر نخاست 
.اثري خيال انگيز و زيباست كه در خلال آن عواطف بشري به ساده ترين شكل تجزيه وتحليل شده است.
نويسنده:آنتوان دوسنت اگزوپري
ترجمه:محمد قاضي
........روباه ساكت شد و مدت زيادي به شازده كوچولو نگاه كرد.آخر گفت:-بيزحمت مرا اهلي كن!
شازده كوچولو در جواب گفت:خيلي دلم مي خواهد،ولي وقت ندارم.من بايد دوستاني پيدا كنم وخيلي چيزها هست كه بايد بشناسم
روباه گفت:هيچ چيزي را تا اهلي نكنند نمي توان شناخت.
حرفهاي ما هنوز نا تمام......
تا نگاه ميكني:
وقت رفتن است
باز هم همان حكايت هميشگي!
پيش از آن كه با خبر شوي
لحظه عزيمت تو ناگزير مي شود
آي.......
اي دريغ وحسرت هميشگي!
ناگهان
چقدر زود
دير مي شود!
ديروز
ما زندگي را
به بازي گرفتيم
امروز او
ما را......
فردا؟
تا بهار راهي نيست اما پاهاي يخ زده ام را مجال نيست..
ديشب نفتي بي مروت را از ازدحام سرما در پشت شيشه مه گرفته خانه ام خبر كردم
لبخند سردش را وقتي به بشكه هاي خالي اشاره مي كردپشت در چال كردم تا ذره اي گرما به خانه برم.
چقدر زود سرما تمام تار وپودم را گرفت ودر مقابل قطره نفتي براي اجاق سرد شده ام هديه نكرد...ماني پسرم ديشب از پشت تلفن با من حرف نزد ...نكند سرما او را آزرده باشد.....
نه همسرم مي خنديد او هنوز گرم بود.......
فرهاد ترابي